Zelfklevende etiketten zijn labels voorzien van een lijmlaag, vaak rechthoekig van vorm maar ook rond, ovaal of anders gevormd, die doorgaans machinaal en soms handmatig op producten worden aangebracht. Ze bevatten informatie over de inhoud ('Breekbaar!') en hebben daarnaast veelal een promotionele functie. In het eerste geval - denk bijvoorbeeld aan farmaceutische producten - is het bedrukken met een tweekleurenpers meestal voldoende.
Heeft het etiket een verkoopbevorderende functie, dan moet veel aandacht worden besteed aan de uitvoering, met name aan de vorm en de bedrukking (4 tot 7 kleuren, gemetalliseerd enz.). Vaak zal een etiket beide functies, informatieverschaffing en verkoopbevordering, in zich verenigen. Informatie, bijvoorbeeld de uiterste verkoopdatum (THT), kan ook in een later stadium, tijdens het productieproces, worden aangebracht.
Drie alternatieven
Zelfklevende etiketten worden al vele tientallen jaren in de verpakkingsindustrie toegepast, voornamelijk voor food- en nonfoodproducten (o.a. reinigingsmiddelen) en in de farmaceutica. Deze vorm van labelling kent drie alternatieven. De oudste daarvan is het 'wrap around' label. Dit heeft van zichzelf geen lijmlaag: het wordt om het product aangebracht en door middel van een extern toegevoegde lijm plaatselijk vastgeplakt.
Zo'n twintig jaar geleden kwam het 'in mould' label op. Hierbij worden voorbedrukte labels in een matrijs geplaatst. Bij het injecteren van de kunststof voor de productie van bijvoorbeeld een kuipje smelten de kunststof en het label aan elkaar vast. Er ontstaat een afbeelding van goede kwaliteit, en bedrukken of etiketteren is dan niet meer nodig.
